Ik lees de laatste weken steeds meer over de verpaupering van het vak coaching. Helaas is coach-zijn nog steeds een vrij beroep en is er de laatste jaren een enorme wildgroei aan onopgeleide coaches ontstaan. Een stijging van 66% t.o.v. 2014! Dit is niet een stijging van gecertificeerde coaches -aldus een artikel in de Volkskrant- maar voornamelijk van onopgeleide coaches. Hoezo? Geen idee, maar ik vermoed dat er de nodige burn-outs en crisissen aan vooraf zijn gegaan, die nu als ervaring in de begeleiding ingezet worden naar de klant. 

“De ander willen helpen klinkt nobel. Maar dit betekent veelal dat de coach zijn eigen ervaringen projecteert op de ander. En adviseert wat hij of zij dan moet doen: ,,Ik heb al het e.a.a meegemaakt, dus laat mij jouw nu helpen en vertellen wat je wel en niet moet doen, voelen en vinden”’ Daarmee help je niemand, maar ontneem je de de ander de mogelijkheid om zelf het leven te ervaren en vanuit een eigen wilskracht authentiek te ontwikkelen.”

Als coach zijn we geen therapeut, psycholoog of psychiater. De gerichtheid van coaching is niet naar het verleden, maar in het heden en naar de toekomst. We hoeven niets te fixen, niets te helen of de ander te helpen iets te doen in dat verleden. Toch komt het verleden vaak wel mee in het gesprek, omdat dat waar de klant last van heeft onherroepelijk iets te maken heeft met zijn of haar eigen (on)bewuste ervaring in het verleden. Als coach is het dus super belangrijk dat je weet wat je doet, hoe je iets doet en wanneer je iets wel of niet doet. Ken je eigen grenzen binnen het vakgebied en weet ook wanneer je moet stoppen met de begeleiding van de ander. Hoogmoed of het ‘willen helpen’ van de ander komt de ontwikkeling van de (meestal kwetsbare) ander niet ten goede. 

Ik heb de afgelopen jaren twee maal een klant doorverwezen naar een therapeut of psycholoog, omdat het complex te omvattend was en er een aanzienlijk risico was op psychose, zelfmutilatie of zware depressie. In dit soort ‘gevallen’ heb ik een prachtig netwerk van professionals om mij heen met wie ik kan schakelen en de klant met een gerust hart kan overdragen als de klant hiermee instemt.

Ik heb in 2017 mijn geaccrediteerde Senior Practitioner Certificaat in ontvangen mogen nemen na 5 jaar opleiding. Overigens ben ik daar niet gestopt en volg nog steeds 3 jaar lang op aanzienlijk niveau diverse opleiding, specialisaties  en intervisies om mij te blijven ontwikkelen. Ja, natuurlijk ben ik enorm toegewijd aan mijn beroep en het professioneel begeleiden van de Ander. Maar het door blijven leren en ontwikkelen is tweeledig. Ik heb een ongelofelijk groot verlangen en misschien zelf een obsessie voor persoonlijke- en professionele ontwikkeling: van binnen naar buiten. Het is een on-eindig boeiend en complex proces die mij vooral leert dat het professionele van de coach zich niet alleen nestelt in de kennis en theorie, maar vooral in ervaring en de attitude van het mens-zijn. Om de ander zonder oordeel en vanuit een werkelijk empathisch vermogen te kunnen ontvangen en verstaan voor wie hij of zij is.
En als ik de Ander uiterst professioneel wil begeleiden, dan kan ik zelf niet stoppen met leren en ontwikkelen. Want het niveau waar ik mijzelf ontwikkel staat in relatie tot het niveau waarin ik de ander kan begeleiden in de ontwikkeling. Volg je het nog?

Ik geloof ook niet in het vele onderscheid in coaching, zoals de leiderschapscoaching, personal coaching, outdoor-lifecoaching, huiswerkcoaching, wandelcoach etc. Ik krijg natuurlijk heel vaak de vraag over wat voor soort coach ik ben? Mijn antwoord is dat ik een bijzonder gepassioneerde en goed opgeleide, ontwikkelingsgericht coach ben. Maar ik kan iedereen coachen die innerlijk een worsteling of verlangen voelt. Het maakt me niet uit of je een burn-out hebt, in scheiding ligt, zoekende bent in je werkt, keuze-stress ervaart, je onderneming wilt laten groeien of meer wilt ontdekken van jezelf. Of dat je nu een hoge pief bent van een hele belangrijke organisatie of bij de plantsoenendienst werkt. Als jij bereidt bent om je jezelf in spiegel te kijken en inziet dat je daarbij goede begeleiding nodig hebt, ben ik je coach! En het kan zijn dat we ook een keer gaan wandelen. Of dat ik een droom uitvraag. Of jou een tekening laat maken. Dat maakt mij geen wandelcoach, droomcoach of tekencoach. Maar nog steeds dezelfde gepassioneerde, goede opgeleide, ontwikkelingsgerichte coach.

“Vergis je niet: als mensen op het schoolplein graag naar je toekomen met hun problemen, ben je nog geen goede coach”.
Het parool 12 juli 2019. Iedereen een coach: ‘Je moet ook durven confronteren’

Ik heb ondertussen een goed lopende praktijk en ben gezegend met goede opdrachtgevers en prachtige klanten. Ik kan niet veel doen aan de verpaupering van het prachtige vak coaching. Maar hoop van harte dat alle coach-zoekende de achtergrond van een coach goed onderzoeken: Wie is deze coach? Heeft de coach ook bepaalde een specialisme? Hoe transparant is de coach in zijn of haar werkmethodiek? Zijn er aanbevelingen en hoe betrouwbaar zijn deze? Hoe zit het met geheimhouding? Hoe professioneel komt de coach over? Hoe zit het met de geaccrediteerde en gecertificeerde opleidingen? En bij welke beroepsorganisatie is de coach aangesloten?

Voor degene die interesse hebben in coaching heb ik op mijn website al mijn opleidingen en specialisaties gezet: https://yaronloman.nl/over-yaron/
Neem gerust contact op voor een kennismaking en intakegesprek.

Lees hier het artikel van de Volkskrant over de explosieve stijging van coaches: https://www.volkskrant.nl/nieuws-achtergrond/aantal-zelfstandige-coaches-stijgt-explosief-iedereen-zijn-eigen-coach~bfda557c/

Of een artikel in de trouw over dezelfde wildgroei van coaches: https://www.trouw.nl/binnenland/moet-coach-een-beschermd-beroep-worden-nu-het-aantal-coaches-explosief-groeit~bb23aca7/